വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അവന്റ ആവശ്യം തള്ളിക്കളയാൻ എനിക്ക് ഒട്ടുമേ കഴിയില്ല. അവിവാഹിതനായ എന്നോട് "ഒരാളെ കൊല്ലാമോ?" എന്ന് ആരെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ ഒരു തമാശ കേട്ട ലാഘവത്തോടെ തള്ളിക്കളയാൻ മാത്രമേ എനിക്കു കഴിയൂ.  പിന്നെ ചോദിച്ചത് 'ആരെങ്കിലു' മല്ലല്ലോ! തലമുറകൾക്കപ്പുറത്തുനിന്നും എന്റെ ജീനുകൾ വഹിക്കുന്നവൻ എനിക്കാരെങ്കിലുമാവുന്നതെങ്ങനെ? പൗത്രനോ, പ്രപൗത്രനോ അതോ  അതിനും ശേഷമുള്ളവനോ? 


ചരിത്രത്തിലെ അക്രമങ്ങൾക്കു മൂകസാക്ഷികളായിപ്പോയ മുതുമുത്തച്ഛന്മാരോട്, ഇതേ കാര്യം ആവശ്യപ്പെടണമെന്നു് എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു അരണയെപ്പോലെ ഞാൻ സകലതും മറന്നു പോകും. ചോദ്യങ്ങൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുമ്പോൾ ഊഷരമായിപ്പോയ എന്റെ നെൽപ്പാടങ്ങൾ ഞാൻ മറന്നുപോകും. ഒരു കാക്ക പോലുമില്ലാത്ത വരണ്ട കുന്നിൻ ചരിവുകൾ ഞാൻ മറന്നുപോകും. മെർകുറിയും, ഫ്ളൂറിനുമൊക്കെ വഹിക്കുന്ന അമരഗിരിപ്പുഴയെ മറന്നു പോകും. എന്തൊരു മറവിയാണ്. ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഓർക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചെയ്യേണ്ടപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ 13 ആം നാൾ. വെളിച്ചത്തിന്റെ തരികൾ നാമമാത്രമായി അവശേഷിച്ച രാത്രിയിൽ, വലയിൽ കുടുങ്ങിയ മൃഗങ്ങളുമായി നായാട്ടു കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുകയായിരുന്നു മുത്തച്ഛനും കൂട്ടരും. നളന്ദ കൊള്ളയടിക്കാൻ വന്നവർ തമ്പടിച്ചിരുന്ന ആ വനപ്രദേശം, ഉള്ളം കയ്യിലെ രേഖകൾപോലെ സുപരിചിതമായിരുന്നു മുത്തച്ഛന്. നീണ്ട യാത്ര കഴിഞ്ഞു തളർന്നുറങ്ങുന്ന കൊള്ളി വെയ്പ്പുകാരുടെ ശിബിരങ്ങൾക്ക്  എന്തുകൊണ്ട്  മുത്തച്ഛൻ തീ വച്ചില്ല എന്നു ചോദിക്കാൻ പലവട്ടം തുനിഞ്ഞതാണ്. എന്തൊരു മറവിയാണ്.

അത് വക്രഗാന്ധാരന്റ കുതന്ത്രമായിരുന്നു. തലമുറകൾക്ക് മുൻപുള്ള മഹാജ്ഞാനികൾ വിരചിച്ച മഹാഗ്രന്ഥത്തിൽ, ചൂഷണത്തിന്റെ തട്ടുകൾ ദൈവ നിർമ്മിതമാണെന്ന നാലു വരികൂടി എഴുതി ചേർക്കുക എന്നത്. ഒരു മഹാജനതയെ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും അകറ്റി നിറുത്തുക.  അതുവഴി ചൂഷണത്തിന്റെ കുടില മാർഗങ്ങൾ തുറന്നിടുക. എന്നിട്ടെന്തു നേടി? ആത്മബലം നഷ്ടപ്പെട്ട ജനതയെ വൈദേശികശക്തികൾ അരിഞ്ഞു  തള്ളിയപ്പോൾ വക്രഗാന്ധാരന്റെ ജീനുകൾ ഭൂമിയിൽ അന്യം നിന്നു. മുത്തച്ഛനോട് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, കൊച്ചുമകനു കൂനുണ്ടായത്  എങ്ങനെയാണെന്ന്  അറിയാമോ എന്ന്. വക്രഗാന്ധാരൻ കൊടുത്തുവിട്ട ഗ്രന്ഥം മുത്തച്ഛനു നശിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. സാർത്ഥവാഹകരോടോപ്പം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന മുത്തച്ഛനു കുതന്ത്രങ്ങളുടെ രാജാവായ വക്രഗാന്ധാരനെ ഗ്രന്ഥത്തോടൊപ്പം ഇല്ലായ്മചെയ്യാമായിരുന്നു. മുത്തച്ഛൻ വിചാരിച്ചു "കൊള്ളാം  എന്റ ജീനുകൾ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം സുഖമായി കഴിയട്ടെ". എന്നിട്ടെന്തു നേടി ജീനുകൾ. കൂനു നേടി. ഒരിക്കലും നിവരാത്ത കൂന്. കൂനിന് കൂട്ടായി തിമിരവും. എന്തൊരു മറവിയാണ്?

കയ്യുറ അണിയുമ്പോൾ എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു  ഞാൻ പിടിക്കപ്പെടില്ല എന്ന്. എങ്കിലും ജരാസന്ധൻ എന്റ ആത്മ മിത്രമാണ്. അവനെ വലിച്ചുകീറി ഇല്ലായ്മചെയ്താൽ, കറുകച്ചാലിൽ ആണവ നിലയം ഉയരില്ല. ആണവ നിലയം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടാകില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളെ ചങ്ങലക്കിടുന്ന അനിയന്ത്രിതമായ  ആണവ വികിരണത്തിൽ ജീനുകൾക്ക് വൈകല്യമുണ്ടാകില്ല. ജീനുകൾക്കു ഷണ്ഡത്തമുണ്ടാകില്ല.

അതെ ഷണ്ഡത്തമുണ്ടാകില്ല!

 


രചന ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെങ്കിൽ,  രചയിതാവിനെ പിന്തുണയ്ക്കുക
നിങ്ങളുടെ പേരും, ഇമെയിൽ വിലാസവും, രചയിതാവിന്റെ പേരും രേഖപ്പെടുത്തുക. 
Info
USD